Categories
Voedsel

Alcohol belasting

De Engelse cider-taks

Ter ere van de Brexit heeft het Britse parlement in overweging genomen om de accijnzen op verschillende soorten dranken aan te passen aan de Britse cultuur. Momenteel bepaalt het vermaledijde Europa namelijk dat de accijns op wijn extra laag is. Zij worden hierdoor gedwongen door de Fransen en Italianen, die zo rond het middaguur wel weer klaar zijn met werken. Bij de lunch worden dan enorme hoeveelheden bijna gratis wijn weggeklokt. Daarna komt er van werken natuurlijk niets meer, dat kun je aan die Zuid-Europeanen wel overlaten.

De arme Britse ciderboeren zijn het slachtoffer van deze oneerlijke concurrentie van Mediterraan druivenbocht. Doordat de accijnzen namelijk op het volume van de drank en niet op het volume van de alcohol worden geheven is het qua alcoholconsumptie relatief goedkoper om Franse wijn te drinken dan zuivere en gezonde Britse cider. Daar moet dus een stokje voor gestoken worden.

De laatste keer dat er iets veranderde aan de accijnzen op cider vond plaats in 1763. Toen werd de zogenaamde cider tax voorgesteld. De woedende bevolking zag deze belasting op een eerste levensbehoefte niet zitten en begon massaal te rellen. De rellen liepen zodanig uit de hand dat de premier, Lord Bute, zich genoodzaakt zag af te treden.

Dat je met je poten van de alcohol van je bevolking af moet blijven blijkt wel vaker:

Rusland en het alcoholverbod

Toen Rusland in 1914 besloot haar troepen te mobiliseren voor de Eerste Wereldoorlog werd er een tijdelijke drooglegging afgekondigd. Tijdens de laatste mobilisatie, tien jaar eerder, had het namelijk een week extra gekost om het leger in staat van paraatheid te brengen, nadat er net iets teveel wodka in de kazernes genuttigd bleek te zijn.

Niet alle Russen waren te spreken over het verbod. In augustus 1914 alleen al werden er om en nabij 230 cafés kort en klein geslagen door wanhopige Russen op zoek naar drank. Toch werd het verbod verlengd van de mobilisatieperiode tot aan de hele oorlog en later zelfs tot aan 1925.

Dat de regering het verbod verlengde was vrij opmerkelijk. Hoewel het aantal zelfmoorden afnam en de algehele gezondheid van de gemiddelde Rus die niet aan het vechten was verbeterde, kostte het de regering ongeveer een derde van haar budget aan belastingen en accijnzen.

Dat geld had ook aan de oorlog kunnen worden besteed. Wellicht dat het dan iets beter was gegaan of dat er geen revolutie was ontstaan.

Toen decennia later Gorbatchov in de jaren 80 een anti-alcohol campagne begon, had hij wellicht dan ook kunnen voorzien dat zo’n campagne in Rusland over het algemeen eindigt met een onvrijwillige regeringswissel.

Tegenwoordig is de gemiddelde leeftijdsverwachting van de Russische man zo rond de 60, wat geheel te danken is aan alcoholmisbruik. Putin zal echter wel 2 keer uitkijken voor hij daar iets aan doet. Het verleden leert dat het beroven van de Rus van zijn alcohol geen goed idee is.

De Britse problemen met Buckfast

Terug naar de huidige tijd moet de accijns op wijn dus hoger worden om de ciderboeren te ondersteunen. Helaas zal deze maatregel toch ook een onbedoeld negatief effect hebben op de Britse cultuur. Sinds jaar en dag drinken Britten namelijk graag en veel Buckfast, een versterkte wijn, maar een Britse wijn! En dus goed. Deze wijn wordt gemaakt naar traditioneel Frans recept, maar door Engelse monniken, die wel weten hoe je wijn maakt en er voor de zekerheid ook maar cafeïne in hebben gegooid. Per fles ongeveer evenveel als in 8 blikjes cola. De wijn wordt sinds 1890 op de markt gebracht als medicinale wijn, die goed voor de gezondheid zou zijn.

In de media heeft Buckfast een slechte reputatie vanwege de vele ladderzatte Britten die elk weekend (en dus niet bij de lunch doordeweeks) zich volkomen lamzuipen aan Buckfast en daarna de boel vernielen, een eeuwenoude Britse traditie.

Als de accijns op wijn hoger wordt dan zal ook Buckfast er aan moeten geloven, met ongetwijfeld rellen tot gevolg. Waarschijnlijk is dat de regering het wel waard, want onderzoek heeft uitgewezen dat alleen al in Strathclyde in Schotland per dag gemiddeld 3 misdaden te linken zijn aan Buckfast.

Categories
Voedsel

KitKat en de Japanners

In Nederland kan je precies 2 smaken KitKat verkrijgen, normaal en wit. In Amerika, waar de Kitkat vandaan komt, zijn er nog een paar extra smaken, maar dan houdt het wel op. In Japan echter zijn er echter meer dan 300 smaken.

Dit heeft er mee te maken dat KitKat in Japanse oren erg lijkt op de frase kitto katsu, wat ongeveer staat voor ‘ik weet het zeker’. Op Japanse scholen is het sinds de introductie van de KitKat traditie om voor examens aan de kandidaten een KitKat te geven, zo geef je namelijk aan dat je er zeker van bent dat iemand het examen haalt. Het is dus eigenlijk een soort gelukwens.

Hierdoor bleek KitKat al snel een enorme populariteit op te bouwen. Gecombineerd met de Japanse voorliefde voor exotische smaken en experimenten zorgde dit er voor dat er in Japan een enorm aantal smaken op de markt zijn gebracht. Van sushi tot aardpeer tot wasabi en van aardbei tot crazy Tokyo (niemand heeft een idee wat daar in zit). Veel van deze smaken zijn maar even op de markt en worden verkocht als limited editions. Als eentje hiervan erg populair blijkt te zijn dat wordt de smaak aan het gewone assortiment toegevoegd.

Elk deel van Japan heeft een eigen KitKat-smaak die nergens anders verkrijgbaar is en je kan ze van supermarkten tot postkantoren tot in de duurste warenhuizen krijgen. In Tokyo heeft Nestlé, de fabrikant van KitKat, zelfs een speciale store in store voor KitKat gemaakt.

De duurste KitKat tot nu toe kostte omgerekend ongeveer 14 euro per stuk en was omringd door eetbaar bladgoud. In Nederland kan je soms bij de toko een van de Japanse limited editions krijgen zoals onderstaande sake KitKat die speciaal voor Valentijnsdag is uitgebracht en eigenlijk best lekker is (althans volgens Trivipedia dan). Hopelijk wordt deze KitKat aan het vaste assortiment toegevoegd.

KitKat sake, best lekker!
KitKat sake, best lekker!

Categories
Voedsel

Lagunitas en de Undercover Investigation Shutdown Ale

Sinds 1993 wordt in Californië Lagunitas bier gebrouwen. Voordat Heineken 50% van de aandelen kocht was het een van de grotere ‘craft beer’ brouwerijen. Lagunitas staat bekend om haar associatie met marihuana en noemde verschillende biertjes naar termen die met weed te maken hebben. Ook brouwt Lagunitas batches die eindigen op 420, wat Amerikaans slang is voor marijuana.

Elke week werd er een feestje gegeven voor personeel en vrienden die onder het genot van een biertje boven de brouwerij konden blowen.

In 2005 kwam daar een einde aan nadat er tijdens een van deze feestjes agenten verschenen van de California Department of Alcoholic Beverage Control.  Met veel machtsvertoon werden er verschillende werknemers in de boeien geslagen. De brouwerij werd meteen gesloten wegens het zich niet houden aan bedrijfsvoeringsregels.

Als het aan de agenten had gelegen was de bouwerij voorgoed gesloten. Al weken voordat ze officieel op het feest verschenen probeerde een undercover agent elke week weed te kopen van werknemers van de brouwerij. Deze pogingen strandden echter elke keer op de vrijgevigheid van de brouwers, die telkens gratis hun joints deelden met de agent.

Door deze vrijgevigheid lukte het de agenten niet een een aanklacht voor drugshandel in te dienen en daarmee de brouwerij voorgoed gesloten te krijgen. De eigenaar voerde zelfs in de rechtszaak aan dat zijn werknemers zich gedroegen zoals het hoorde en, ondanks herhaaldelijk aandringen, geen drugs verhandelden.

Uiteindelijk mocht de brouwerij na 21 dagen weer open, op de voorwaarde dat er geen blowfeestjes meer gegevens zouden worden. Jarenlang werden er helemaal geen feestjes meer gegeven, maar toen rond 2010 er toch weer een feestje gegeven werd stonden er overal enorme borden met verboden te blowen.

Naast een sluiting heeft het incident Lagunitas overigens ook een prachtig biertje opgeleverd, de Undercover Investigation Shutdown Ale, die sinds 2006 gebrouwen wordt en een van de populairste bieren is die de brouwerij tegenwoordig brouwt.

Categories
Voedsel

The Great London Beer Flood

Alhoewel in Duitsland het meeste bier per persoon wordt gedronken met 160 liter per jaar, kan het Verenigd Koninkrijk er ook wat van. Daar wordt namelijk per persoon zo’n 110 liter bier per jaar gedronken. Dat is natuurlijk geen nieuw fenomeen. Al sinds de middeleeuwen worden er grote hoeveelheden bier gedronken in Europa. Dat er dan wel eens wat mis gaat is niet zo verwonderlijk…

In 1814 ging het in Londen op een tamelijk spectaculaire manier mis. Meux’s Brewery stond bekend om haar porter bier, een minder sterke variant van stout (of eigenlijk is stout een sterkere variant van porter). Dit bier had zo’n 6 tot 18 maanden nodig om te gisten in een groot vat. Gezien het ruimtegebrek midden in Londen had de brouwerij een enorm vat op het dak gezet.  Dit 7 meter hoge vat had een inhoud van maar liefst 511.920 liter en werd bijeengehouden door 29 stalen hoepels met een gemiddeld gewicht van meer dan 200 kilo.

Op 17 oktober om 6 uur ‘s avonds was er in de wijde omtrek van de brouwerij een enorme knal te horen omdat eerst een, en vervolgens alle hoepels het begaven. De meer dan een half miljoen liter bier in het vat spoot met grote kracht naar buiten waardoor een aantal andere vaten ook explodeerden. In totaal stroomde er meer dan een miljoen liter bier over het dak, waardoor een muur van de brouwerij instortte en de biervloed door de smalle straatjes van de omliggende wijk golfde.

God besloot het bier gratis weg te geven...
God besloot het bier gratis weg te geven…

Een groot deel van de arme sloppenwijk waar de brouwerij was gevestigd probeerde op alle mogelijke manieren het bier op te vangen, met potten, ketels, flessen of gewoon door het zo van de straat te drinken. Minstens 8 mensen kwamen echter om doordat ze verdronken in het bier of terecht kwamen onder instortende huizen. Een aantal gewonden werd afgevoerd naar het ziekenhuis, waar de rest van de patiënten in opstand kwam omdat ze bier roken en zich af vroegen waarom zij geen bier kregen.

De Meux’s brouwerij werd aangeklaagd door de nabestaanden van de slachtoffers, maar de rechter besloot uiteindelijk dat het Gods wil was dat de ramp zich voltrok en dat de brouwerij dus niet schuldig was. Gelukkig voor hen hadden de nabestaanden wel nog wat geld verdiend door de lichamen van de omgekomenen ten toon te stellen in hun huizen zodat nieuwsgierigen uit andere delen van Londen ook wat van de ramp meekregen. Jammer genoeg maakte de politie hier een eind aan nadat er in een huis zoveel belangstellenden bijeen kwamen dat de vloer instortte en iedereen in de kelder viel. Gelukkig voor de belangstellenden werd de klap opgevangen door het bier waarvan er nog steeds duizenden liters in de kelder stond.