Tag Archives: dronkenlap

Jerningham Wakefield: voor lamheid maak je tijd!

In 1871 werd Jerningham Wakefield in het Nieuw-Zeelandse parlement gekozen tot volksvertegenwoordiger. Zoals alle antipoden hield hij wel van een borreltje. Dat dit niet zo goed samen ging met het stemmen voor wetsvoorstellen was al snel duidelijk bij zijn partij. Zodra er dan ook een belangrijke stemming plaatsvond, werd Jerningham een dag van tevoren in een klein kamertje van het parlement opgesloten om te voorkomen dat hij starnakel bij de stemming zou verschijnen en voor een wet zou stemmen waar zijn partij tegen was, of andersom.

Helaas voor zijn partij bleken hun tegenstanders, die het wel konden waarderen als Jerningham te dronken was om te stemmen, een ingenieuze methode te hebben gevonden om toch het gewenste resultaat te bereiken.

Hier is ie kennelijk nuchter...
Hier is ie kennelijk nuchter…

De nacht voor een belangrijke stemming zat Jerningham mokkend voor de open haard in een klein vertrek in het parlement waarvan de deur op slot zat, zodat men zeker wist dat hij in staat zou zijn zijn partij aan een meerderheid te helpen. Groot was dan ook de ontsteltenis, toen de volgende ochtend de deur werd geopend en Jerningham lallend op de grond lag en niet meer op zijn benen kon staan. Wat bleek? Die nacht hadden zijn politieke tegenstanders via een schoorsteen op het dak langzaam een aantal flessen naar beneden laten zakken. Jerningham kon deze verleiding uiteraard niet weerstaan en voor de prijs van 2 flessen whisky werd een wet aangenomen, die anders was gesneuveld op een sobere Jerningham.

Hoe kom je in de regering van Australië?

Elk volk heeft de regering die het verdient. Deze uitspraak van Joseph de Maistre, een van de grondleggers van het Europese conservatisme, is een mening die wellicht niet door elke Noord-Koreaan of inwoner van Zimbabwe wordt gedeeld. Er zijn echter landen waar dit zeker voor geldt, tenminste als we kijken naar bepaalde leden van de regering.

Australië is hier een mooi voorbeeld van. Deze ex-strafkolonie heeft een paar leiders gehad, die het diepste wezen van de Australiër belichamen. Zo was daar bijvoorbeeld Bob Hawke, die premier was van 1991 tot 1993. Bob was behalve premier ook houder van het wereldrecord bierdrinken en is officieel opgenomen in het Guinness Book of Records met 1,4 liter in 11 seconden. Volgens eigen zeggen was zijn record, dat hij tijdens zijn studententijd vestigde, de belangrijkste reden dat hij premier was geworden: elke Australiër kon zich immers met hem identificeren of je het nou politiek met ‘m eens was of niet. Als je snel bier kan drinken dan ben je een geschikte kerel. Zeker om het land te leiden.

Een andere zeer geschikte kerel voor Australiërs is Kevin Rudd, die premier was van 2007 tot en met 2010. Rudds geschiktheid is vooral gebaseerd op een incident in New York, waar hij in 2003 was als vertegenwoordiger van Australië bij de VN. In 2007 werd bekend dat hij daar had lopen zuipen als een gek en naar een stripclub was geweest. Toen er verhalen in de media verschenen over hoe het gezelschap zich had misdragen werd dat hard ontkend. Echter niet door Kevin, want die zei dat hij zoveel gedronken had dat hij zich er überhaupt niets meer van herinnerde. Drie maanden later werd hij tot premier gekozen, waarbij dit verhaal waarschijnlijk geholpen heeft omdat het hem een “menselijke” (lees Australische) kant gaf.

De voorganger van Bob Hawke als premier, John Malcolm Fraser, lustte ook wel een neutje. Tenminste dat was zijn verklaring voor het “broek incident”: In 1986, dus een aantal jaar na zijn premierschap, was Fraser voorzitter van de zogenoemde Eminente Personen groep van het Gemenebest. De groep bestond uit door de wol geverfde ex-politiek leiders, die een advies zouden uitbrengen aan de regeringsleiders van het gemenebest over de apartheid. Fraser werd echter gevonden in de lobby van een motel in Memphis, wat bekend stond als ontmoetingsplaats voor hoeren en drugsdealers, zonder broek en in totaal benevelde toestand. Alhoewel er meteen verhalen opdoken over hoerenbezoek bezwoer zijn vrouw dat het een grapje was van de rest van de delegatie en dat haar arme man zich niets kon herinneren omdat hij te dronken was.

Australië hoorde het verhaal en zag dat het goed was.

Wie hem het eerst op heeft op heeft wordt premier! (copyright Simon Laird)
Wie hem het eerst op heeft op heeft wordt premier! (copyright Simon Laird)

Zo Australisch als deze 3 premiers is de huidige minister van jeugdzaken, Peter Garrett, nog niet, maar hij is dan ook (nog) geen premier. Dat hij zanger was van een van de succesvolste Australische bands, Midnight Oil, en daarmee wereldhits scoorde gaf hem een streepje voor bij de Australische stemmer. Hij scoorde echter pas echt met de soort muziek die ze maakten. Een criticus omschreef die als “life-denying, sexist, secular and bigoted [...] endless touting of Australia and all things Australian.” Genoeg in ieder geval voor een plekje in het kabinet.

Als laatste is het als Australisch leider natuurlijk ook belangrijk om te overlijden op een Australische manier. Harold Holt, die premier was tot zijn dood in 1967, heeft dat goed begrepen. Hij ging even een stukje zwemmen en werd nooit meer teruggevonden. Waarschijnlijk is hij opgegeten door een haai, wat natuurlijk de meest Australische dood is die je kan bedenken, na stikken in je eigen kots doordat je te veel gezopen hebt uiteraard.

Het verhaal dat Holt een Chinese spion was en werd opgepikt door een Chinese onderzeeër duikt nog regelmatig op, maar is ook voor trivipedia een brug te ver…