Lawnchair Larry en zijn opvolger

Larry Walters was een Amerikaanse trucker, die eigenlijk piloot wilde worden. Vanwege de sterkte van zijn bril was dat niet mogelijk. Toen Larry op zijn 13e een keer heliumballonnen in een winkel tegen het plafond had zien hangen, bedacht hij zich dat hij dan wellicht ballonnen kon gebruiken om toch de lucht in te gaan.

Twintig jaar later, in de zomer van 1982, vond Larry, die inmiddels in de buurt van Los Angeles woonde,  het tijd om zijn puberdroom in vervulling te laten gaan. Samen met zijn vriendin schafte hij tientallen weerballonnen aan, samen met heliumtanks om de ballonnen te kunnen vullen. Normaal mogen dit soort ballonnen, die een doorsnee kunnen hebben van bijna drie meter, niet zo maar verkocht worden. Larry had van te voren echter een verklaring van z’n werkgever vervalst, waarin stond dat de ballonnen gebruikt zouden worden in een televisiereclame.

Toen Larry aldus zijn benodigde ballonnen in bezit had restte hem nog maar een ding om te doen voordat hij in z’n eigen luchtschip de hemel zou gaan bedwingen.

In zijn achtertuin bond hij de, inmiddels gevulde ballonnen, aan een tuinstoel vast, deed een parachute aan, nam wat biertjes, boterhammen, een radio, en een luchtbuks mee en ging in z’n tuinstoel zitten. De tuinstoel was met touwen vastgebonden aan zijn jeep.

Zoals bedacht sneed een vriend van Larry de touwen door zodat de tuinstoel langzaam omhoog zou vliegen. Larry zou dan de luchtbuks gebruiken om de ballonnen kapot te schieten als hij te hoog zou komen, terwijl hij van het uitzicht kon genieten en biertjes kon drinken.

Zodra het laatste touw was doorgesneden steeg Larry met een noodgang op, waardoor hij geen tijd had om wat ballonnen kapot te schieten, om zo het tempo van het opstijgen te controleren. Laat staan dat hij rustig een biertje kon drinken. Binnen de kortste keren zat hij dan ook zo hoog dat hij in eerste instantie geen ballonnen meer durfde kapot te schieten, omdat Larry bang was dat z’n ligstoel scheef zou gaan hangen.

Het hoogste punt dat Larry bereikte was rond de 5 kilometer hoogte, waar hij gezien werd door de piloten van 2 piloten van lijnvluchten, die het vreemde voorval meldden aan de luchtverkeersleiding, terwijl ze die leiding verzekerden dat er geen drugs in het spel waren, maar dat ze echt een kerel op een tuinstoel voorbij zagen vliegen.

Uiteindelijk schoot Larry toch wat ballonnen kapot en begon langzaam te dalen totdat hij in elektriciteitskabels verstrikt raakte, daarbij een stroomstoring in Long Beach veroorzakend. Toen hij naar beneden was geklommen via de elektriciteitsmast stond de politie hem op te wachten, om hem te beboeten voor het illegaal in de buurt van een vliegveld vliegen, zonder contact te houden met de luchtverkeersleiding.

Een van Larry's opvolgers (foto: Omnibus)
Een van Larry’s opvolgers (foto: Omnibus)

Larry kreeg dat jaar een eervolle vermelding van de Darwin Awards. Jaren later, in 2008, vormde Larry de inspiratie voor de winnaar van dat jaar, de Braziliaanse priester Adelir Antônio de Carli.

De Carli voerde een campagne om geld in te zamelen voor een kapelletje voor truckers, niet geheel toevallig het beroep van lawnchair Larry. De Carli hoopte het wereldduurrecord ‘vliegen in een stoel met ballonnen’ te verbreken. Dat stond op 19 uur en was gevestigd door andere navolgers van Lawnchair Larry, die er een officieuze sport van maakten.

Om er zeker van te zijn dat alles goed zou gaan volgde Antonio verschillende survivalcursussen en nam hij een indrukwekkend hoeveelheid hulpmiddelen op zijn vlucht mee. Zo had  hij genoeg eten en drinken voor 5 dagen bij zich, een survivalpak, een gps apparaat, parachute, helm en satelliettelefoon.

Zogezegd leek Antonio een opgeruimde en vooruit denkende waaghals. Helaas had Antonio er niet aan gedacht het weerbericht te beluisteren voor zijn vlucht en kwam hij terecht in een flinke storm die hem van z’n koers af blies. Op zich nog niet eens zo’n heel groot probleem, hij had immers een satelliettelefoon bij zich en een gps apparaat. Toen hij  boven de kustlijn terecht was gekomen bedacht Antonio dus dat het wel slim was om hulp in te roepen zodat hij niet boven zee terecht zou komen, of daar in ieder geval gered kon worden.

Toen hij belde met het thuisfront kwam hij er helaas achter dat ie niet wist hoe de GPS plaatsbepaling werkte en dus geen idee had waar hij was behalve dat het ergens boven (inmiddels) de oceaan was.

Dat is ook het laatste wat van Antionio in levende lijve is vernomen. Weken later werd een deel van zijn stoffelijk overschot bij een olieplatform gevonden. Waarschijnlijk heeft hij na landing op zee nog minstens enkele wanhopige dagen geleefd…

Waar Icarus en Daedalus in de oudheid al achter kwamen is dat de mens alleen kan vliegen met de juiste hulpmiddelen en dat ook daarbij geldt dat hoogmoed voor de val  (in het water) komt.

KitKat en de Japanners

In Nederland kan je precies 2 smaken KitKat verkrijgen, normaal en wit. In Amerika, waar de Kitkat vandaan komt, zijn er nog een paar extra smaken, maar dan houdt het wel op. In Japan echter zijn er echter meer dan 300 smaken.

Dit heeft er mee te maken dat KitKat in Japanse oren erg lijkt op de frase kitto katsu, wat ongeveer staat voor ‘ik weet het zeker’. Op Japanse scholen is het sinds de introductie van de KitKat traditie om voor examens aan de kandidaten een KitKat te geven, zo geef je namelijk aan dat je er zeker van bent dat iemand het examen haalt. Het is dus eigenlijk een soort gelukwens.

Hierdoor bleek KitKat al snel een enorme populariteit op te bouwen. Gecombineerd met de Japanse voorliefde voor exotische smaken en experimenten zorgde dit er voor dat er in Japan een enorm aantal smaken op de markt zijn gebracht. Van sushi tot aardpeer tot wasabi en van aardbei tot crazy Tokyo (niemand heeft een idee wat daar in zit). Veel van deze smaken zijn maar even op de markt en worden verkocht als limited editions. Als eentje hiervan erg populair blijkt te zijn dat wordt de smaak aan het gewone assortiment toegevoegd.

Elk deel van Japan heeft een eigen KitKat-smaak die nergens anders verkrijgbaar is en je kan ze van supermarkten tot postkantoren tot in de duurste warenhuizen krijgen. In Tokyo heeft Nestlé, de fabrikant van KitKat, zelfs een speciale store in store voor KitKat gemaakt.

De duurste KitKat tot nu toe kostte omgerekend ongeveer 14 euro per stuk en was omringd door eetbaar bladgoud. In Nederland kan je soms bij de toko een van de Japanse limited editions krijgen zoals onderstaande sake KitKat die speciaal voor Valentijnsdag is uitgebracht en eigenlijk best lekker is (althans volgens Trivipedia dan). Hopelijk wordt deze KitKat aan het vaste assortiment toegevoegd.

KitKat sake, best lekker!
KitKat sake, best lekker!

Ed Kowalczyk

Ed Kowalscyk kennen we als dat kale mannetje dat in Nederland nog steeds wereldberoemd is als zanger van Live. Sinds eind 2016 is deze tweedehands grungeband weer bij elkaar met Ed dus als zanger.

In 2009 echter werd Ed uit de band gezet na onenigheid met de rest van de band. Alhoewel zijn verhaal nogal verschilt van dat van z’n medebandleden komt het er volgens hen op neer dat Ed stiekem met allerlei concertpromotors dealtjes sloot, dat zij in het geheim extra geld (tot wel 100.000 dollar per optreden) aan Ed zouden geven, buiten de normale gage van de band om.

Toen de rest daar bij toeval achter kwam waren de rapen natuurlijk gaar en werd Ed de band uitgezet.

Zowel Ed als de rest van de band bleken bijzonder onsuccesvol te zijn, en dan met name buiten Nederland, waar ze regelmatig voor 3 man en een paardenkop optraden. Omdat Nederland een voorliefde heeft voor het grote gebaar (zie Kane) wisten ze het hier nog wel even uit te houden.

Nadat Ed in Amerika een tour hield voor gemiddeld 100 man was de maat echter vol. Dat leverde natuurlijk veel te weinig geld op. Per optreden een paar honderd dollar in plaats van een ton. De rest van de band was ook nergens meer welkom en uit arren moede hebben ze besloten dat er in 2017 een reünie gaat plaatsvinden. Behalve optreden zal de belangrijkste activiteit van de band bestaan uit het in de gaten houden van Ed, om te voorkomen dat ie er weer met het geld vandoor gaat.

Lagunitas en de Undercover Investigation Shutdown Ale

Sinds 1993 wordt in Californië Lagunitas bier gebrouwen. Voordat Heineken 50% van de aandelen kocht was het een van de grotere ‘craft beer’ brouwerijen. Lagunitas staat bekend om haar associatie met marihuana en noemde verschillende biertjes naar termen die met weed te maken hebben. Ook brouwt Lagunitas batches die eindigen op 420, wat Amerikaans slang is voor marijuana.

Elke week werd er een feestje gegeven voor personeel en vrienden die onder het genot van een biertje boven de brouwerij konden blowen.

In 2005 kwam daar een einde aan nadat er tijdens een van deze feestjes agenten verschenen van de California Department of Alcoholic Beverage Control.  Met veel machtsvertoon werden er verschillende werknemers in de boeien geslagen. De brouwerij werd meteen gesloten wegens het zich niet houden aan bedrijfsvoeringsregels.

Als het aan de agenten had gelegen was de bouwerij voorgoed gesloten. Al weken voordat ze officieel op het feest verschenen probeerde een undercover agent elke week weed te kopen van werknemers van de brouwerij. Deze pogingen strandden echter elke keer op de vrijgevigheid van de brouwers, die telkens gratis hun joints deelden met de agent.

Door deze vrijgevigheid lukte het de agenten niet een een aanklacht voor drugshandel in te dienen en daarmee de brouwerij voorgoed gesloten te krijgen. De eigenaar voerde zelfs in de rechtszaak aan dat zijn werknemers zich gedroegen zoals het hoorde en, ondanks herhaaldelijk aandringen, geen drugs verhandelden.

Uiteindelijk mocht de brouwerij na 21 dagen weer open, op de voorwaarde dat er geen blowfeestjes meer gegevens zouden worden. Jarenlang werden er helemaal geen feestjes meer gegeven, maar toen rond 2010 er toch weer een feestje gegeven werd stonden er overal enorme borden met verboden te blowen.

Naast een sluiting heeft het incident Lagunitas overigens ook een prachtig biertje opgeleverd, de Undercover Investigation Shutdown Ale, die sinds 2006 gebrouwen wordt en een van de populairste bieren is die de brouwerij tegenwoordig brouwt.

Nutteloos maar noodzakelijk!